De Ambulance Site
alles over ambulances
Alarmnummer 112
Webdesign: Frank Dusoswa
Voor de Nederlandse burger was de keuze tussen de regionale toegangsnummers van de diverse hulpverleningsdiensten verwarrend. Daarom is in 1990 een uniform alarmnummer ingevoerd, de burger hoeft in het gehele land slechts 1 nummer te onthouden voor de spoedeisende hulpverlening.

[Home][Geschiedenis][Organisatie][Uitrusting][Personeel][Alarmnr. 112][Spoedmelding][Groene lamp]
Met de invoering van het alarmnummer werd in Nederland ook een landelijk netwerk van alarmcentrales in dienst genomen. Dankzij het netwerk en het landelijk nummer zijn brandweer, politie en ambulancedienst beduidend beter bereikbaar geworden. Dit is een kwestie van levensbelang - juist op die momenten dat snelle hulpverlening noodzakelijk is .

Bij de afhandeling van alarm oproepen wordt bijzondere aandacht gegeven aan het spoedeisende karakter. Door de manier waarop de alarmcentrales zijn georganiseerd, kan er gegarandeerd worden dat er niemand een antwoordapparaat aan de lijn krijgt of "er niet doorheen komt". Als het extreem druk is, kan het hooguit iets langer duren voordat er wordt opgenomen.
Het Nederlandse alarmnummer 06-11 is op 1 maart 1997 vervangen door een nieuw nummer, namelijk 1-1-2. De invoering van dit nieuwe nummer is onderdeel van een operatie om in heel Europa een en hetzelfde alarmnummer operationeel te maken. Op den duur zal er - waar dan ook in de Europese Unie - een en hetzelfde alarmnummer operationeel zijn voor politie, brandweer en ambulance. Nieuwe striping
Het alarmnummer 1-1-2 is dus niet alleen het nieuwe Nederlandse alarmnummer. Het is ook de bedoeling dat het in de toekomst daadwerkelijk het enige nummer zal zijn dat alle inwoners van Europa hoeven te kennen voor spoedeisende hulp. Daarmee wordt een snellere en effectievere hulpverlening verzekerd, voor iedereen in Europa.

In veel Europese landen is het alarmnummer 1-1-2 al in gebruik. Het landelijk alarmnummer 1-1-2 functioneert reeds sinds 1990. De werking van het alarmnummer en de organisatie van de achterliggende hulpverlening is niet gewijzigd door de invoering van het alarmnummer. De melder vertelt in welke gemeente en van wie er hulp gewenst is: brandweer, politie of ambulancedienst.

Vervolgens wordt het gesprek doorverbonden met de meldkamer van de gewenste hulpdienst. Wie met een mobiele telefoon het alarmnummer 1-1-2 belt, komt binnen bij de 1-1-2 alarmcentrale van het Korps Landelijke Politiediensten in Driebergen. Verder verloopt alles hetzelfde.

Vanaf september 1997 beschikken de 1-1-2 alarmcentrales over nummerherkenning voor de 1-1-2 hulpverlening. Nummerherkenning houdt in dat op een beeldscherm in de 1-1-2 alarmcentrale automatisch het nummer van de beller verschijnt. Bij iedere oproep naar het 1-1-2 alarmnummer wordt het telefoonnummer met het gesprek vanuit de vaste en de mobiele netwerken doorgegeven aan de 1-1-2 alarmcentrale.

Om de beschikbaarheid van de nummerherkenning onder de aandacht te brengen van het publiek is in september en oktober 1997 een publiekscampagne georganiseerd. Door deze publiekscampagne is het misbruik van het alarmnummer 1-1-2 sterk verminderd.
Een op de vijf mensen gaat niet naar de huisarts of de apotheek als dat nodig is. Veel van deze zorgmijders zijn bang voor hoge kosten, door het eigen risico. Dat blijkt uit onderzoek van verzekeraar VGZ.

Zorgverzekeraar VGZ heeft onderzoek laten doen naar het mijden van zorg. Daaruit blijkt dat n op de vijf mensen niet naar de huisarts, specialist of apotheek gaat. Van hen doet de helft dat omdat ze bang zijn dat het duur is.

Het gaat vooral om jonge mensen, tussen 18 en 34 jaar, die zorg vermijden. Vermoedelijk gaan mensen niet naar de huisarts omdat ze geen verder onderzoek of medicijnen willen. Vooral de huisarts wordt vermeden, ook al valt die niet onder het eigen risico. Ook specialisten in het ziekenhuis, fysiotherapie en medicijnen worden ontlopen.

Mijden maakt zorg juist duurder
Verzekeraars denken dat zorg hierdoor juist duurder wordt, omdat de aandoeningen van zorgmijders verergeren als ze niet naar een arts gaan. Daardoor zijn uiteindelijk duurdere behandelingen nodig. Bij bijna tweederde van de ondervraagden waren de klachten verergerd doordat ze niet op tijd hulp zochten. Verzekeraars willen dan ook dat het eigen risico omlaag gaat.

Iedereen van 18 jaar en ouder betaalt verplicht eigen risico voor de zorgverzekering, en die is in de afgelopen jaren flink omhoog gegaan. In 2010 betaalden we nog 165 euro eigen risico, en dat is gestegen tot 375 euro dit jaar. Volgend jaar komt er weer een tientje bovenop. Hoe laag het eigen risico zou moeten zijn, wil VGZ niet benoemen. Ondervraagden in het onderzoek gaven 200 euro aan; dat vindt de verzekeraar een goed startpunt om met de politiek te gaan kijken naar wat reel is.

Lees ook het verhaal van Wessel van den Anker, die zijn kankerbehandeling stopt omdat hij het niet meer kan betalen.

BRON: RTL Z
Wij mijden de zorg